3.การเคลื่อนไหวประกอบจังหวะพื้นเมือง

การเคลื่อนไหวประกอบจังหวะพื้นเมือง

     1. ความหมายของการเคลื่อนไหวประกอบจังหวะ

      การเคลื่อนไหวประกอบจังหวะ หมายถึง การแสดงออกโดยการเคลื่อนไหวกิริยาท่าทางต่างๆ ตามจังหวะเพลง เพื่อให้การแสดงมีความพร้อมเพียงกัน

     2. จังหวะพื้นเมือง

      จังหวะพื้นเมืองที่สำคัญได้แก่ จังหวะฟ้อนเงี้ยวและจังหวะเซิ้ง

      1. จังหวะฟ้อนเงี้ยว ฟ้อนเงี้ยวเป็นการฟ้อนที่มีจังหวะสนุกสนามของชาวภูไทเขาเรียกว่า ไทยใหญ่ หรือเรียกกว่าเงี้ยว

     จังหวะฟ้อนเงี้ยว เป็นจังหวะพื้นฐานทางนาฏศิลป์ใช้ฝึกการเคลื่อนไหวร่างกาย

     การแต่งกาย แต่งกายแบบชาวเขา

     เครื่องดนตรีประกอบจังหวะ ประกอบด้วย โหม่ง ฉาบ กลอง

     จังหวะฟ้อนเงี้ยว มงแซะ มงแซะ แซะมง ตะลุ่ม ตุ้มมง

      2. จังหวะเซิ้งกระติบข้าว มีที่มาจากการที่ชาวอีสานนิยมนำกระติบข้าวซึ่งเป็นเครื่องสานที่มีรูปทรงกลม มีสายสะพายเพื่อนำติดตัวไปด้วย โดยนิยมใช้ใส่ข้าวเหนียว การเซิ้งกระติบข้าวจึงมีท่ารำประกอบจังหวะที่แสดงถึงความเป็นอย฿่ของคนภาคอีสาน เช่น ท่าเดินสะพายกระติบข้าว ท่าหยับข้าวเหนียว ท่าปั้นข้าวเหนียว ท่าเช็ดมือ นำมาทำเป็นท่ารำประกอบจังหวะให้ดูสวยงาม

     จังหวะกลองยาวเซิ้งกระติบข้าว ป๊ะ/เท่งป๊ะ/เท่งป๊ะ/เท่งป๊ะ/ป๊ะ/เท่งป๊ะ/เท่งป๊ะ/เท่งป๊ะ

       ท่าที่ 1

        การย่ำเท้าจังหวะเซิ้งกระติบข้าว

ให้ฝึกยืนด้วยปลายเท้า แล้วยกเท้าขึ้นลงตามจังหวะเซิ้งกระติบข้าว พร้อมทั้งแกว่งแขนเล็กน้อยไปตามจังหวะ ศีรษะเอียงตามเท้าข้างที่ยก ข้อสำคัญต้องยกส้นเท้าขึ้นตลอด เพราะพื้นดินในนาข้าวค่อนข้างร้อน

        

      

     ท่าที่ 2 

      การสลัดนิ้วมือทั้ง 2 ข้าง โยกตัวตามจังหวะเซิ้งกระติบข้าว

     ให้ฝึกกำมือแล้วปล่อย ดดยสลัดนิ้วมือทั้ง 2 ข้างพร้อมทั้งโยกกลำตัวไปตามจังหวะและเอียงศีรษะไปด้านเดียวกับด้านที่มือสลัดไป

     ท่าที่ 3 

      การยักสะโพกตามจังหวะเซิ้งกระติบข้าว

       ยักสะโพกไปด้านซ้ายพร้อมกับนำมือทั้งสองหงายขึ้น สะบัดมือขึ้นลงพร้อมกับการยักสะโพกไปตามจังหวะข้างละ 1 ครั้ง สลับซ้าย-ขวา